The Chronicle Of A Carrot Soup

   Μόλις τέλειωσα τη δουλεία και αφού ήπια και ένα γρήγορο καφέ, πήγα σούπερ μάρκετ μπας και μαγειρέψω τίποτα γιατί τόσο βοσκί ούτε οι αγελάδες δεν κάνουν. Το βασικό μου πρόβλημα με το σούπερ μάρκετ είναι πως αν πάω χωρίς λίστα το πιο πιθανό είναι να φύγω με το ένα δέκατο των πραγμάτων που χρειάζομαι, πόσο ακόμα αν πάω χωρίς λίστα και χωρίς να ξέρω τι θέλω να μαγειρέψω. Με αυτό ως γνώμονα και με mood συνταξιούχας αργόσχολης γριάς που πηγαίνει στον Σκλαβενίτη ως χόμπι, άρχισα να περιφέρομαι στους διαδρόμους χωρίς σκοπό. Μέχρι που βρέθηκα μπροστά σε μια συσκευασία σχοινόπρασο και μπαμ ουρανοκατέβατη μου ήρθε ιδέα να κάνω μια καροτόσουπα μιας που κρύωσε και ο καιρός και του ταιριάζει γάντι. Άρχισα να ψωνίζω ένα ένα τα υλικά, ψώνισα και τα συνοδεύτηκα, πήρα και δυο τρεις σοκολατίτσες γιατί "τι νόημα έχουν οι σακούλες του σούπερ μάρκετ αν δεν κρύβουν μέσα τους ένα derby?". Όλα κυλούσαν υπέροχα μέχρι που μπήκα σπίτι και άρχισα να βγάζω τα πράγματα από τις σακούλες. Εκεί λοιπόν, στο τραπέζι της κουζίνας, ανάμεσα στα derby και τα καρότα έλειπε το σχοινόπρασο!!!! Ποιο? το σχοινόπρασο. Αυτό που υπήρξε η πηγή έμπνευσης μου και ο λόγος για τρεις σακούλες πράγματα και 27 ευρώ λογαριασμό!!! Λέω δεν μπορεί κάπου θα αλλού θα το έβαλα αλλά τζίφος. Απλά κατάφερα να αποδείξω για άλλη μια φορά πως τζάμπα κουβαλάω μυαλό.
  Οκτώβρη πιάσαμε και εγώ ακόμα μυαλό στο καλοκαίρι έχω. Μάλλον θα το άφησα στον Αύγουστο. Δεν πειράζει, τουλάχιστον προσπαθώ να βιώσω φθινόπωρο στο πετσί μου όσο μπορώ. Ξεκίνησα να φοράω λίγο πιο χειμωνιάτικα ρούχα και το πιο υπέροχο είναι ότι ξεκίνησα να βολτάρω ανελέητα. Αφού πήγα σε ότι flea market, beer festival και street food festival έγινε στη πόλη είπα να αφιερωθώ στη τέχνη (κλαίνε και τα σπουργίτια από το γέλιο). Μιας και ξεκίνησε η Biennale στη πόλη είπα να το προσπαθήσω. Μεταξύ πολλών αν κάτι αξίζει να δεις από αυτή, είναι η έκθεση φωτογραφίας "Κοινοί Ιεροί Τόποι"στο μουσείο φωτογραφίας (άντε κλίκαρε,τι περιμένεις?) , η οποία εντάσσεται στο παράλληλο πρόγραμμά της και αυτό είναι ένα από τα τρία της μέρη. Υπέροχη, πρωτότυπη και για μένα άκρως συγκινητική. Αν πας να ξέρεις ότι η πιο όμορφη φωτογραφία είναι αυτή με τις σκιές των πουλιών του Αλέξανδρου Αβραμίδη και η πιο όμορφη ιστορία που έχουν φτιάξει ποτέ οι άνθρωποι είναι αυτή  του Μαγικού Βουνού. Κατά τα άλλα πήγα και στο Γεντί Κουλέ και ανέβηκα ψηλά μέχρι τις πολεμίστρες και πέρασα ένα υπέροχο απόγευμα στο Ζέιτενλικ, το οποίο είναι δυστυχώς το πιο αδικημένο"μνημείο" της πόλης.
   Δεν έχω καλωσορίσει τελειωτικά αυτή την εποχή ακόμα αφού δεν πήγα ένα ωραίο χειμωνιάτικο σινεμά (όσο και να παρακάλεσα δεν με πήγανε στον Nolan), δεν έκανα καινούρια playlist για το αμάξι, δεν πήρα ένα καθώς πρέπει σπίτι για το ψάρι μου (ακόμα στο comteiner το έχω) και δεν έφαγα πορτοκαλόπιτα από τη Δορκάδα αλλά θα γίνουν και αυτά με τη σειρά τους.Αυτά για την ώρα, ξέρω ήταν αδιάφορα αλλά ήθελα να ξαραχνιάσω το blog με κάποιον τρόπο.

See ya νταρλινγκς!

Mind Anarchy

   Θα ξεκινήσω αυτό το ποστ σαν ένας δεύτερος Rob Gordon του High Fidelity κάνοντας ένα top 5 τραγουδιών με τα οποία είναι υπέροχα να χορεύεις ξημερώματα μετά από ανελέητη έξοδο:

Top 5 τραγουδιών με τα οποία είναι υπέροχα να χορεύεις ξημερώματα 

μετά από ανελέητη έξοδο: 

1. The Joubert Singers - Stand On The World

2. Pulp - Babies

3. James - Sit Down 

4. David Bowie  - Sound And Vision 

5.  Ultra Orange - Sing

*bonus track το New Year's Day από U2 αλλά μόνο τη πρώτη μέρα του χρόνου

   Αυτή η μικρή λίστα δημιουργήθηκε στο μυαλό μου το πρωί της Τρίτης μέσα στο αμάξι. Έτσι είναι η αναρχία του μυαλού, σκέφτεται ξενύχτια και χορούς στις εφτά το πρωί και καλλιεργεί ανασφάλειες τα βράδια. Αλλά αυτό δεν μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή είναι πιο καλοκαίρι και από τα καλοκαίρια των μικρών παιδιών. Εκεί νομίζω κρύβεται ένας από τους λόγους που δεν μου αρέσουν τα καλοκαιριά. Όταν ήμουν μικρή πάντα τα καλοκαιριά πήγαινα στο χωριό μου αφήνοντας πίσω όλους τους φίλους του σχολείου. Κάθε Σεπτέμβρη που γυρνούσα όλα ήταν αλλιώς, οι παρέες είχαν αλλάξει, όσοι είχαν μείνει πίσω γινόντουσαν πιο φίλοι από πριν και μιλούσαν για πράγματα που δεν τα ξέρα και τα είχα χάσει. Έτσι όσο υπέροχα και να είχα περάσει εγώ ( που ήταν υπέροχα, να τα λέμε και αυτά) είχα ένα τεράστιο κενό και μια στεναχώρια ότι έλειπα από κάπου που έπρεπε να ήμουν. Πόσο απαίσιο!!! Έτσι τα καλοκαιριά για μένα ήταν πάντα αναβλητικά και μεταβατικά και με τα χρόνια σιχαμερά. Μα φέτος το θέλω. Το θέλω να είναι λίγο πιο διαφορετικό, πιο ενεργό (όσο ενεργό μπορεί να είναι ένα καλοκαίρι) αλλά προς το παρόν είναι μόνο πολύ γρήγορο. Αλλά ποιος ξέρει μπορεί να έρθει το Σεπτέμβρη μαζί με τα παιδιά που είναι στα χωριά τους.
   Με αυτό παρηγοριά και τους στίχους του Φοίβου κλείνω laptop και air-condition, ανοίγω παράθυρα και βιβλίο και βγαίνω στο μπαλκόνι για διάβασμα!
   Καλό καλοκαίρι!

Το καλοκαίρι θα ‘ρθει και στη θάλασσα θα επιστραφείς

Μες το βυθό θα προσέχουν οι ιππόκαμποι να μη χαθείς

Κι όταν θα βγάζεις για λίγο σε μια σου βουτιά το μαγιό

Θα ‘σαι στον κόσμο η μόνη Θα ‘σαι στον κόσμο η μόνη

Θα ‘σαι για λίγο ο έρωτας που δε ζήσει κανείς

Θα ‘σαι το σώμα σου μόνο κι αυτό θα το ξέρουμε εμείς

Που μας γυρίζεις την πλάτη σου πάντα την ίδια στιγμή

Που βασιλεύει ο ήλιος Που βασιλεύει ο ήλιος

ΥΓ λέτε να υπάρχουν ακόμα παιδιά που να πηγαίνουν στα χωριά τους όλο το καλοκαίρι? εμείς τότε ήμασταν πολλά.

ΥΓ2 από το μπαλκόνι μου ακούω τζιτζίκια και το πιο κοντινό που υπάρχει σε θάλασσα είναι ο Θερμαϊκός και αυτός στα δύο χιλιόμετρα!
Αστικοποιήθηκαν και τα τζιτζίκια μέσα σε όλα τα αλλά δηλαδή!

The Two Days Post

Πέμπτη
Είναι γνωστό ότι απολαμβάνω να παρατηρώ τον κόσμο, τις αντιδράσεις τους, τι κινήσεις του, τα πάντα. Λίγο περισσότερο αυτή την εποχή που διανύω μια περίοδο άρνησης συζήτησης. Για να το θέσω καλύτερα διανύω μια περίοδο που θέλω απλά να ακούω και να παρατηρώ. Έτσι λοιπόν η  καλύτερη στιγμή του μήνα ήταν η μισή ώρα που περίμενα σε ένα παγκάκι στη Τσιμισκή. Πόσα διαφορετικά πράγματα μπορείς να δεις μέσα σε μια ώρα είναι απίστευτο. Από περίεργες γριές που τρώνε με αηδιαστικό τρόπο σπόρια περπατώντας μέχρι και σούπερ ντούπερ ανθρώπους που βολτάρουν τον σκύλο τους στο κέντρο. Το πιο μαγικό πράγμα από όλα είναι ότι για λίγα δευτερόλεπτα παίρνεις κάτι από τη καθημερινότητα τους χωρίς καν να το καταλαβαίνουν. Ακούς τη συζήτηση τους για όσο περνούν από μπροστά σου, παρατηρείς κάτι πάνω τους που μπορεί κανένας από τον περίγυρο τους να το έχει παρατηρήσει εκείνη τη μέρα και γενικότερα κάτι κλέβεις από αυτούς και αυτοί δεν το έχουν πάρει χαμπάρι. Αυτό με έχει κάνει πολλές φορές να αναρωτηθώ πόσες φορές και πόσοι άνθρωποι έχουν "κλέψει" κάποια στιγμή από μένα. Αλλά καλύτερα να μην ξέρω γιατί με φρικάρει λίγο.

Σάββατο
Είναι σίγουρο πια ότι το σύμπαν έχει φυτρώσει χέρια και δάχτυλα με μοναδικό σκοπό να με δείχνει με το point finger του και να γελάει μέσα στα μούτρα μου. Όσα γράφω στις δύο τελευταίες προτάσεις της Πέμπτης, ήρθαν και επιβεβαιώθηκαν σε λιγότερο από σαράντα οκτώ ώρες. Και μας βλέπουνε και μας ακούνε και μας ξέρουνε και εμείς πετάμε αετό και ας είναι επίκαιρο είναι ταυτόχρονα πιο creepy και από τους creepy clowns στην Αμερική που τρομάζουν κόσμο. Έτσι είναι ντάρλινγκς! έχει ειπωθεί σωστά τόσες φόρες με τόσες διαφορετικές προσεγγίσεις αλλά πάντα είναι το ίδιο, τι και αν λέγεται δράση-αντίδραση, ύβρις-νέμεσις ή όπως αλλιώς θέλεις!

Αυτά λοιπόν και να μάθετε να τελειώνεται τα ποστ σας την ίδια μέρα που ξεκινήσατε να τα γράφεται γιατί αλλιώς έχουν άλλη κατάληξη...Cheers!



υ.γ. Ακολουθεί το μεγαλύτερο υστερόγραφο που έχει γραφτεί ποτέ
υ.γ.2 Κάποια στιγμή είχα ξεκινήσει να γράφω το παρακάτω κείμενο και τελικά δεν το ολοκλήρωσα ποτέ. Έγραφα τότε :

Σήμερα αποφάσισα να είμαι ο άνθρωπος που μισώ. Επειδή ακυρώθηκε για σημαντικό λόγο αυτό που ήθελα να κάνω το πρωί, έγινα αυτό το ελεεινό είδος ανθρώπου, το οποίο είναι εκνευρισμένο με όλο το γαλαξία και αποφασίζει να ζήσει τη πιο μίζερη μέρα της ζωής του χωρίς να θέλει να τίποτα για να τη βελτιώσει. Το πρόγραμμα μου εξελίχθηκε ως εξής: Ξύπνησα, έπαιξα candy crush, είδα ένα επεισόδιο project runway, κοιμήθηκα, έφαγα μεσημεριανό στις 7 το απόγευμα, διάβασα 20 σελίδες από το βιβλίο μου, είδα Λιάγκα(!!!!) και ξαναέπαιξα candy crush. A!και τώρα γράφω και αυτό το ποστ. Ναι, το κάνα και ναι, είναι απλά απαράδεκτο. Νομίζω μέχρι και ο πονοκέφαλος που έχω αυτή τη στιγμή είναι απόρροια της μιζέριας μου. Μέτα από αυτές τις 15(;) ώρες, έχω να πω σε όλους εσάς που χρόνια σας βλέπω να κάνετε αυτό το πράγμα ότι είστε πιο απαράδεκτοι μαζοχιστές.

    Το διαβάζω ξανά και ξανά και γελάω σαν τη χαζή. Καταρχήν έχω φάει το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιος ήταν αυτός ο υπογραμμισμένος σημαντικός λόγος ακύρωσης εκείνης της μέρας και είναι αδύνατον να τον θυμηθώ. Μετά προσπαθώ να θυμηθώ τι είχα κανονισμένο για εκείνη τη μέρα και πάλι τίποτα δεν περνάει από το μυαλό μου. Έτσι ακυρώνω τη σημαντικότητα και των δύο. Τη μιζέρια αν με ρωτάς την θυμάμαι σαν να ήταν χθες και πραγματικά ακόμα και τώρα επιμένω ότι όλοι εσείς που βυθίζεστε στη μιζέρια σας είστε ανώμαλοι. (για άλλη μια φορά είμαι μια ευγενική ψυχούλα).

   

I Know You Are But What Am I?

Έχω τρία πράγματα στο μυαλό μου για τα οποία θέλω να γράψω και είναι τόσο άκυρα μεταξύ τους που απορώ με το θράσος μου να τα βάλω όλα σε ένα ποστ. Θα ξεκινήσω με τις σουρεάλ καταστάσεις του Αυγούστου που είναι το αγαπημένο μου.Λοιπόν προχθές γνώρισα ένα Γιαπωνέζο και τον λέγανε Τάκη, βασικά τον λέγανε Ταικι η κάπως έτσι αλλά η Ελληνίδα της παρέας του τον βάφτισε Τάκη. Εξαιρετική μέρα η μέρα του Τάκη. Είναι από αυτές τις μέρες που ξυπνάς νωρίς χωρίς λόγο, πηγαίνεις στο κέντρο, πίνεις ελληνικό καφέ στον Θερμαϊκό και καταλήγεις να έχεις γίνει μια παρέα με το δίπλα τραπέζι (αυτό του Τάκη) και να πίνεις σφηνάκια με τον σερβιτόρο και η ώρα να είναι δώδεκα!!! Και αν δεν είναι αυτό σουρεαλ τότε τι είναι; και θα σου απαντήσω εγώ η ίδια σαν τρελή γρια λέγοντας ότι σουρεαλ είναι να συναντάς τους λάθους ανθρώπους σε λάθος σημεία και δεν εννοώ απλές καταστάσεις π.χ. έναν παλιό φίλο σε ένα μπαρ, εννοώ να πηγαίνεις στην λαϊκή για άγνωστο λόγο και να συναντάς τον πιο άκυρο άνθρωπο ή να βρίσκεσαι στην ίδια παράλια με άλλες τρεις παρέες που ξέρεις τόσα για αυτούς που δεν θα έπρεπε να ξέρεις και να απορείς τι σκατά μπορεί να συμβαίνει στο σύμπαν, ποια σιχαμένη σκουληκότρυπα άνοιξε, ποια πύλη στο χωροχρόνο και όλοι εμείς είμαστε στο ίδιο σημείο!!! Αυτό είναι σουρεαλ και επίσης αυτό είναι ο Αύγουστος μου...


Αύγουστος. Τελευταίος μήνας του καλοκαιριού. Καλοκαίρι. Τι καλοκαίρι ήταν αυτό; πόσο γρήγορο; πότε ήταν που έγραφα το τελευταίο ποστ; πότε ήταν Ιούνιος; γιατί ακόμα ποτίζω γλάστρες; πότε θα αρχίσει πάλι ο χρόνος να κυλάει με κανονικούς ρυθμούς; Μόνο εγώ δεν κατάλαβα πότε ήρθε και πότε τελειώνει;Αυτοί νομίζω είναι οι βασικοί μου προβληματισμοί που αφορούν το χρόνο την συγκεκριμένη εποχή. Οι δικοί μου τουλάχιστον γιατί κόσμος γύρω μου έχει φάει φρίκες με το χρόνο που περνά και με το πώς του τον σπαταλούν οι άλλοι. Βασικά ερμηνεύουν τα πάντα σε χρόνο χωρίς να υπολογίζουν ανθρώπους , σχέσεις και συναισθήματα. Μου φαίνεται τόσο εγωιστικό. Πάντα πίστευα πως και "χαμένος" ή καλύτερα ζημιωμένος να βγεις από μια κατάσταση πάλι κερδισμένος είσαι σε εμπειρία. Προτιμώ να σκέφτομαι μία τελειωμένη σχέση ως κάτι που μου έμαθε πως να αποφεύγω κάτι αντίστοιχο παρά ως πέντε χαμένους μήνες. Ακούγεται και καλύτερο στη τελική. Πάντως για να μην αδικώ και αυτούς που σκέφτονται έτσι θα πω πως υπάρχουν και χειρότεροι από σας και είναι αυτοί (και λίγο παραπάνω αυτές) που φρικάρουν με την ηλικία τους και έχουν βάλει personal deadlines για γάμους, παιδιά, κιλά, δουλειά και έχουν σκεφτεί τις κινήσεις τους μέχρι και 2 χρόνια αργότερα. Για αυτούς δεν έχω κουράγιο να γράψω ούτε μια λέξη παραπάνω.


Last but not least, που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι, έχω να δηλώσω πως εκεί που πίστευα ότι όσες αναπάντεχες συμπεριφορές είχα να περιμένω από ανθρώπους, τις είδα μέσα στην προηγούμενη χρονιά, ήρθε και η φετινή να συνεχίσει να με ξαφνιάζει. Εντάξει παιδιά είπαμε να φέρεστε όπως θα θέλατε να είστε αλλά όλα έχουν ένα μέτρο. Να σας βλέπουμε να αποδομείτε ότι με τόσο κόπο έχετε φτιάξει ως το φαίνεσθαι σας είναι κάπως τραγικό και αστείο ταυτόχρονα, πανωλεθρίαμβος που θα έλεγε και ο Τζούμας. Μας κάνετε να γινόμαστε δύσπιστοι απέναντι στο κόσμο και η δυσπιστία δεν είναι καλό πράγμα.Είχα διαβάσει πως η δυσπιστία έρχεται μαζί με την ενηλικίωση άλλα τελικά άρχισα να πιστεύω πως μεγαλώνει μαζί με την ηλικία μας. Όσο περισσότερο μεγαλώνουμε, τόσο πιο δύσπιστοι γινόμαστε απέναντι στους άλλους. Ζυγίζουμε τις αντιδράσεις,τα βλέμματα,τα λόγια και δημιουργούμε θεωρίες περιμένοντας να επαληθεύουν. Το κακό είναι ότι συνήθως έχουμε δίκιο.


Αυτά για την ώρα και όλοι εσείς που χαίρεστε αυτό τον καιρό, να ξέρετε πως υπάρχει άλλος ένας μήνας καλοκαίρι. Όσο για όλους τους άλλους που ανήκουμε στην απέναντι όχθη να ξέρετε ότι σε λίγες μέρες είναι Σεπτέμβρης άρα φθινόπωρο!



υ.γ. πεθύμησα να κάνω μια playlist για να μου κλέβετε τα τραγούδια(ότι και να κάνετε δικά μου θα είναι) οπότε δεσμεύομαι να κάνω μια!

Silver Lining

δύο καλοκαίρια πριν, ένα ωραίο απόγευμα...

      Αν με ρωτάς τι κάνω θα σου απαντήσω με ένα μεγάλο χαμόγελο καλά. Δεν είναι ειρωνικό ούτε απελπισμένο είναι απρόσμενα αληθινό. Λέω απρόσμενα γιατί πέρασα τους πέντε πιο διφορούμενους μήνες της ζωής μου. Από χαρά σε θλίψη και τούμπαλιν χωρίς τελειωμό. Νομίζω όμως ότι σε μεγάλο βαθμό κατάφερα να αντισταθώ σε αυτή τη τρέλα, αν και σίγουρα υπήρχαν μέρες που η απελπισία μου ήταν μεγαλύτερη και από μποτιλιάρισμα στη Νέα Υόρκη. Τώρα όμως που φτάσαμε στα μισά της χρονιάς και κοιτάω πίσω, συγκρίνοντας παρόμοιες καταστάσεις με τις φετινές, αντιλήφθηκα ότι έχω έναν και μόνο μηχανισμό αυτοσυντήρησης σε τέτοιες καταστάσεις και τον ονόμασα Six Feet Under. Το όνομα του το πήρε επειδή αυτοπρογραμματίζομαι και θάβω μέσα μου ότι χάλια συναίσθημα και κακίες καταστάσεις έχω και λειτουργώ αντίστροφα. Δεν ξέρω γιατί αλλά το κάνω συνέχεια,  όταν κάτι πάει στραβά εγώ οπλίζομαι με έξτρα αισιοδοξία και δεν αφήνω κανέναν να καταλάβει το χάλι μου ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω.

      Αλλά πάνε αυτά! Έχουμε μπροστά μας καλοκαίρι κι φέτος προσπαθεί για κάποιο λόγο να με κερδίσει. Μάλλον φταίει που πήγα νωρίς σε παραλία και με έκανε να θέλω να είναι Ιούλιος και να είμαι πιο μαύρη και από γαιάνθρακα. Έτσι έφτασα να ονειρεύομαι μπύρες σε παραλίες, βράδια στα παγκάκια στη νέα παραλία, παγωτά σε εκείνο το σκαλοπάτι στη Κασσάνδρου ή σε εκείνο στη Σβώλου, καρπούζια, μυρωδιές αντηλιακών και αλάτι στα μαλλιά. Μέχρι και τα κουνούπια λιγότερο εκνευριστικά είναι φέτος, εκτός από εκείνα που σε τσιμπάνε στη πατούσα, αυτά δεν θα μπορέσουν ποτέ να μην είναι μισητά!Αν δεν είναι αυτό αισιοδοξία και θετική σκέψη,τότε τι είναι?

      Και πριν προλάβεις να με πεις τρελή θα σου πω πως πρόσφατα ένιωσα ένα τσικ πιο περήφανη όταν σε υπερανάλυση μεσώ τηλεφώνου η Π μου είπε ότι η άποψη μου είναι ακριβώς ίδια με αυτή που της είχε πει και ο ψυχαναλυτής. Είδατε; παρέχω επιστημονικές απόψεις χωρίς να χρεώνω εξήντα ευρώ το 45λεπτο, με λες και κελεπούρι και λογικό άνθρωπο!

Επίλογος

     Το ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι αλλά θα το ξαναπώ. Θα έπρεπε να υπάρχουν ηχεία σε ολόκληρη τη πόλη και από αυτά να ακούγεται όλη μέρα μουσική του Παυλίδη! Δεν υπάρχει κάτι πιο ταιριαστό με αυτή τη πόλη για soundtrack.

      

Oh Richard!!!

    Υπάρχουν πράγματα τα οποία το ανθρώπινο είδος πρέπει να τα βάζει μέσα σε διαστημόπλοια και να τα στέλνει μακριά με ελπίδα να φτάσουν στους υπόλοιπους πλανήτες και γαλαξίες ή τουλάχιστον να κάνει τεράστιες γεωτρήσεις και να τα κρύβει βαθιά ώστε να διατηρηθούν από οποιαδήποτε καταστροφή για να τα βρουν οι επόμενες γενιές . Ένα από αυτά είναι το Coles Corner του Richard Hawley. Αυτό δεν είναι απλό album είναι κάτι περισσότερο! Καταρχάς έχει την μαγική ιδιότητα να μπορεί να ακουστεί από όλες τις ηλικίες. τι είσαι 5 τι είσαι 85 θα σ'αρέσει. Επίσης μπορείς να το ακούσεις όλες τις εποχές και να ταιριάζει. Ακούς το tonight the streets are ours παραμονή Χριστουγέννων ενώ πας να αγοράσεις δώρα και γαλοπούλα αλλά ακούς και το the ocean δίπλα στην ακρογιαλιά Αύγουστο μήνα. Πόσο μαγικό:::έχει εικόνα, μυρωδιά, συναίσθημα... Ναι για μια ακόμα φορά ακούγομαι τρελή αλλά δεν με νοιάζει και πολύ...

     

ΥΓ έτσι για την ιστορία να ξέρετε ότι το coles corner είναι καταμεσής του Sheffield και είναι κλασικό σημείο στο οποίο δίνουν ραντεβού τα ζευγάρια κάτι σαν την δική μας τη καμάρα (μπορώ να ισοπεδώσω τα πάντα όταν θέλω)

ΥΓ2 το αγαπημένο μου είναι το Hotel Room

Bowie Everywhere

Τις τελευταίες 4 μέρες με κυνηγάει ένα τραγούδι. Ξέρω ότι ακούγεται γελοίο αλλά ισχύει. Το ακούω παντού στην κανονική του εκδοχή αλλά και σε  διάφορα covers. Την Δευτέρα το κυνήγι αυτό έφτασε στο αποκορύφωμα του αφού άκουσα τυχαία αυτό το κομμάτι πέντε φορές, οι τρεις από αυτές είναι οι παρακάτω.

• Ο Jimmy Fallon βάζει στο πιάνο τον Chris Martin και αποφασίζει να μιμηθεί (όσο μπορεί) τη φωνή του  Bowie  σε μια καλούτσικη εκτέλεση.

• Η καλύτερη σειρά για το 2016 είναι το Vinyl και δεν το διαπραγματεύομαι! Το επεισόδιο της Κυριακής ήταν αφιερωμένο στον Bowie επίσης στο συγκεκριμένο επεισόδιο βλέπουμε και τον Bowie ή έστω τον Noah Bean να τον υποδύεται εξαιρετικά. Στο τέλος του επεισοδίου ακούμε και το Life In Mars σε μια διασκευή. 

• Η πιο ωραία διασκευή όμως ήρθε από τη σειρά Girls. Με αυτό το κομμάτι έκλεισε το τελευταίο επεισόδιο.

• Εγώ πάντως πάντα το θυμάμαι σαν το κομμάτι στον επίλογο του Δαμάζοντας Τα Κύματα του Lars Von Trier. 

Στο wikipedia βρήκα αυτό: Bowie, at the time of Hunky Dory's release in 1971, summed up the song as "A sensitive young girl's reaction to the media." In 1997, he added "I think she finds herself disappointed with reality... that although she's living in the doldrums of reality, she's being told that there's a far greater life somewhere, and she's bitterly disappointed that she doesn't have access to it."
Αλήθεια τώρα David τι ακριβώς προσπαθείς να μου πεις???

Peppering The Pill

    Εκεί που έχω πειστεί ότι κάνω την πιο lame αναζήτηση στο google μου βγάζει στα trends "cool name for pirates"!!! Πάντα υπάρχουν χειρότεροι από μένα!Ούτε καν ακούμπησα το L από το lameness (αν υπάρχει αυτό το ουσιαστικό).Σε ευχαριστώ google που με κάνεις να νιώθω καλύτερη. Κατάφερα να είμαι εκτός θέματος από την πρώτη πρόταση, ο φιλόλογος μου στη γ λυκείου πολύ θα χαιρόταν αν το διάβαζε. Λοιπόοοοον....

    Κάπου μεταξύ φεστιβάλ, προετοιμασίας για blogovision και ενός Νοέμβρη που μόνο Νοέμβρης δεν είναι, εγώ κλάταρα. Δεν ξέρω γιατί αλλά κλάταρα. Έγκωσα βρε αδερφέ πώς το λένε.., Κάθομαι και σκέφτομαι πως από Αύγουστος ήρθε Νοέμβρης και εγώ το κατάλαβα τώρα, πως κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν, πως όταν κάνω πράγματα που μ'αρέσουν πάλι δεν μ'αρέσουν, πως έχουμε ακόμα κουνούπια και τρελαίνομαι, πως ακόμα και τώρα τα Χριστούγεννα αργούν, πως γίνεται τόσος κόσμος εκεί έξω να κάνει τόσες λάθος επιλογές, πως θέλω επιτέλους να διαβάσω Μπόρχες, πως γίνεται να αγνοείς πράγματα που μέχρι εχθές τα είχες ως καθημερινότητα και πότε ένας άνθρωπος σταματάει να σκέφτεται τόσα άσχετα μεταξύ τους πράγματα?

    Το υπέροχο είναι ότι σήμερα βρήκα κατά λάθος και  διάβασα σε ένα blog κάποιον που έγραφε κάτι σχετικό και ξαφνικά σταμάτησα να νιώθω προδομένη από την ανθρωπότητα. (διπλή χαρά από τη google). Κάπου εδώ αποχωρώ γιατί στην τηλεόραση έχει το Only You και το αγαπώ και ας είναι ταινία του '94. Αγαπώ και τον Robert Downey Jr και ένα άσπρο πουκάμισο που φοράει η πρωταγωνίστρια όταν πρωτοφτάνει στη Φλωρεντία. Θα κλείσω με quote γιατί αρέστηκα πολύ όταν το διάβασα και είναι και ωραίο για κλείσιμο

“I

think that the

world should be full of cats and full of rain, that's all, just

cats and

rain, rain and cats, very nice, good

night.” 

― Charles Bukowski

gallic shrug playlist #16: Turn Over A New Leaf

Την Κυριακή που πέρασε θα την έλεγες και μια τυπική Κυριακή άμα δεν είχε τόσο ήλιο για τέλη Οκτώβρη, άμα δεν ήταν η πρώτη μέρα που νύχτωσε στις 6 το απόγευμα, άμα εκείνη την ώρα η θερμοκρασία δεν έπεφτε απότομα λες και είμαστε στον αρκτικό κύκλο και άμα δεν έτρωγα για μεσημεριανό τοστ. Άλλα δεν ήταν. Είχε μια αισιοδοξία φθινοπώρου από εκείνες που θέλουν ζακέτα, ζεστό καφέ και γυαλιά ηλίου. Official χειμώνας λοιπόν!!! Ας αρχίσουμε να μετράμε ανάποδα για τα Χριστούγεννα, ας καληνυχτίσουμε τις αρκούδες και ας πατήσουμε το play...

1. Will Butler - Anna

2. Petite Noir - Down

3. Coeur De Pirate - Carry On

4. Lydmor & Bon Homme - Things We Do For Love

5. Beck - Dreams

6. Kant - Night Call

7. Vigilantes - Elasticity (Joy Remix)

8. NTEIBINT ft. Σtella - The Owner

9. Breakbot - Baby I'm Yours

10.  Lana Del Rey - Video Games (Club Clique For The Bad Girls Remix)

11. Seinabo Sey - Hard Time

12. Kled Mone - Hit The Road

13. The Doors - People Are Strange (George V's Jazzin' Mix)

14. Mr. Moods ft. The Ice Fox - I Spend My Days

15. The Allergies - God Walked Down

16. Coffee Break Cookies - Tha sou doso

17. Sing Sing - The Bones of Jr. Jones

18. Laura Mvula - You Work for Me

19. MOnophonics - Promises

20. The Milk - No Interruptions

21. Frank Sinatra - That's Life (ProleteR tribute)

22. Tiggs Da Author - Georgia

23. U.S. Girls - Window Shades

24. Moods - Love Is Real

25. Saint Etienne - Spring (Air France Remix)

26. Crazy P - Like A Fool

The Bitch Is Back

photo by Ioanna Skodra

   Ω ναι! I'm back! και μάλιστα θριαμβευτικά αφού στο μυαλό μου παίζει το αντίστοιχο κομμάτι του Elton John. Τι μπορεί να έγινε σε δυο μήνες? πολλά θα πεις και δίκιο θα έχεις, πόσο ακόμα περισσότερο αν αυτοί οι μήνες είναι καλοκαιριού και οι μέρες είναι μεγαλύτερες. Με τα πολλά με τα λίγα αυτοί οι δύο μήνες είχαν ζέστη, ήλιο, βόλτες, θάλασσα, μουσικές, θερινά σινεμά, μπαλκόνια, συζητήσεις, γέλια και ένα σορό ευτράπελα από αυτά που αγαπάς να θυμάσαι με κάθε αφορμή.
   Πάντως για να ξέρεις ότι η βλάβη στο μυαλό μου καλά κρατεί θα σου πω ότι μάζεψα τα χειμωνιάτικα στα μέσα του Ιούλη, στις εκπτώσεις αγόρασα μόνο χειμερινά ρούχα, ακούω εδώ και τρεις μήνες τον ίδιο σταθμό στο ραδιόφωνο που στην αρχή νόμιζα ότι οι παραγωγοί έλειπαν για καλοκαίρι για αυτό είχε μόνο playlists... ΟΧΙ όμως....δεν υπάρχουν παραγωγοί και οι playlists παραμένουν οι ίδιες και εγώ εκτός από τα τραγούδια έχω μάθει και τη σειρά με την οποία παίζουν και για το τέλος θα σου πω ότι δε μπορώ να σταματήσω να παίζω 2048 αλλά με τις φάτσες έντεχνων τραγουδιστών. (που θα πάει κάποια στιγμή θα ενώσω το Θάνο Μικρούτσικο με το Θάνο Μικρούτσικο, Θάνο you are my Everest!).

   Ααααα και από Δευτέρα θα έχουμε φθινόπωρο...

Θα θυμίζουν πάντα καλοκαίρι 2015:

• O Τρυποκάρυδος του Τομ Ρόμπινς
• To Tell Me Now So I Know από The Kinks αλλά και από Holly Golightly λίγο παραπάνω
• H σειρά Transparent
• Εκείνο το βράδυ που μόλις είχα ανάψει alarm να παρκάρω ξεκίνησε εκείνο το τραγούδι που έπρεπε να ακούσω και ξεκίνησα να κάνω κύκλους μέχρι να τελειώσει
• Η νύχτα που κάναμε σκόνη τον James Bond
• Εγώ με πλαστικές σαγιονάρες (από το Madame Figaro) στην Αίγλη
• Η μέρα που τραβήχτηκε η παραπάνω φωτογραφία
• Η λεμονάδα του Urban
• Το κομμένο χερούλι από τη ψάθινη τσάντα μου
• Τα λιλά νύχια
• Οι βρωμούσες

ΥΓ διανύω την εποχή των μουσώνων μου οπότε be aware of me out there

A Frog's Drama (or Trust Issues)

   Λένε πως αν θες να μαγειρέψεις έναν βάτραχο και τον ρίξεις μέσα σε καυτό νερό, αυτός αμέσως θα πηδήξει έξω αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο. Αν πάλι τον βάλεις στη κατσαρόλα με νερό και μετά ανάψεις το μάτι, αυτός θα μείνει μέσα και όσο ζεσταίνεται το νερό αυτός θα προσαρμόζεται, μέχρι που αυτό θα βράσει, μαζί του και αυτός χωρίς πότε να καταλάβει τι έγινε. Δεν το αναφέρω όλο αυτό γιατί θέλω να μαγειρέψω κανένα βάτραχο αλλά γιατί καταλαβαίνω τον βάτραχο. Εκεί που όλα είναι φυσιολογικά που να σκεφτείς πως ο άλλος έχει σκοπό να σε μαγειρέψει;
   ΑΛΛΆ. Μήπως τελικά ο πρώτος βάτραχος (αυτός που πήδηξε) είναι ο χαμένος; Γιατί δεν είναι λίγο να κυκλοφορείς με καμμένα πόδια και σε κάθε βήμα να θυμάσαι το κακό αλλά ούτε εύκολο να μπεις σε νερό αφού πρώτα έχεις μπεις μέσα στο βραστό. Και από την άλλη, ποιος έχει μεγαλύτερο πρόβλημα εμπιστοσύνης; Αυτός που πήδηξε έξω και τώρα αναρωτιέται μέχρι και για μια λακκούβα ή ο άλλος που απλά αφέθηκε σε κάτι γνώριμο... γιατί μεταξύ μας τώρα, και τη θερμοκρασία να μην καταλαβαίνεις τουλάχιστον βλέπεις τις μπουρμπουλήθρες!
  Άμα κάτσεις να σκεφτείς κάποια στιγμή και εσύ στη θέση του βρέθηκες. Καμένος ή βρασμένος δεν το ξέρω αλλά σίγουρα βάτραχος!



ΥΓ για το παραπάνω κείμενο δεν κακοποιήθηκε κανένας βάτραχος...

gallic shrug playlist #15: Thirsty Evenings

Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που τα απογεύματα είναι πιο απολαυστικά. Τα σούρουπα είναι πιο ροζ, οι δρόμοι μυρίζουν από τις νεραντζιές ο κόσμος έχει ξεχύθηκε στη πόλη και περπατάει σαν να μη ξέρει που θέλει να φτάσει. Για αυτό λοιπόν και συ, βγες έξω, πάρε παρέα... ή έναν σκύλο... ή έστω ένα βιβλίο, κάτσε στο πρώτο τετραγωνικό γρασιδιού που θα βρεις και απόλαυσε ένα καφέ ή μια μπύρα ή έστω ένα κοκτέιλ.....Aααααααα!!!μην ξεχάσεις να πατήσεις το play!

           Cheers! 

   
                                          

1. We The Wild - Body Electric

2. Jamie Xx - Loud Places (ft. Romy)

3. Oscar - Caramel Brown

4. Woolbear - Radio Silence

5. Verite - Colors

6. Σtella - Made To Attack

7. Chromatics - In Films

8. Tuxedo - R U Ready

9. Teleman - Strange Combinations

10. Aloe Blacc ft. Pharrell Williams - Love Is The Answer

11. BB&Blake - Good Or Bad (Satin Jackets Remix)

12. Kevin Cohen - Just The Two Of Us (Doumea Remix)

13. Rationale - Fast Lane

14. Hot Chip - Huarache Lights

15. Black Body - The Ride

16. Tame Impala - Let It Happen

17. Mini Mansions - Vertigo  (ft. Alex Turner)

18. Unknown Mortal Orchestra - Can't Keep Checking My Phone

19. Mister T - Mo Style

20. Alabama Shakes - Don't Wanna Fight

21. Asaf Avidan - Over My Head

22. Tennis - Mean Streets

23. Brandon Flowers - Lonely Town

24. Broken Back - Halcyon Birds 

25. Poldoore - Unconditional

26. Frenic - Before You Leave

You 've Lost Your Muchness

"Πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξει μια ζέβρα ώστε να φαίνεται γκρι;"

Αυτή είναι η πιο υπέροχη απορία που άκουσα εδώ και καιρό. Κρύβει μέσα της τόση φαντασία που σε κάνει να σκέφτεσαι το ζώο να τρέχει και να αναρωτιέσαι αν ποτέ το έχεις δει να είναι γκρι. Μπα, δε το έχεις δει....ούτε το είχες ποτέ σκεφτεί. Τα όρια ανάμεσα στις ρίγες της ήταν πάντα αυστηρά για σένα, τι και αν είναι νοητά. Κι όμως, ο άνθρωπος που είχε την απορία ούτε όρια είχε στο μυαλό του, ούτε απλή λογική.

Την ζήλεψα αυτή την ερώτηση, την ήθελα δικιά μου. Μη σου πω πως εκνευρίστηκα γιατί ποτέ δε το σκέφτηκα. Ποια εγώ, που χρησιμοποιώ το "φαντάσου" πιο συχνά από το "σκέψου". Έχω αρχίσει χρόνο με το χρόνο να παραμερίζω τη φαντασία μου όλο και πιο πέρα λες και είναι κάτι κακό. Μάλλον φταίει αυτό που άμα σκεφτείς κάτι διαφορετικά από τον άλλο γίνεσαι περίεργος. Τότε είναι που σε κοιτάνε με ένα βλέμμα κενό, που σε κάνει να απορείς αν όντως είσαι "the weird one" ή απλά τα μάτια τους καθρεφτίζουν το κενό μέσα τους. Μπα τελικά, δεν αξίζει και ας ακούγεται εγωιστικό. Δεν αξίζει να δέχεσαι τέτοια βλέμματα ούτε αξίζει να χάνεις κάτι πραγματικά τόσο υπέροχο απλά για να μην είσαι περίεργος,άσε που έτσι γίνεσαι περίεργος στον ίδιο σου τον εαυτό, δεν σε αναγνωρίζει.
Τελικά η ζέβρα γίνεται ποτέ γκρι; Δεν ξέρω για σένα, εγώ απλά έκλεισα τα μάτια...

Forget me not

from The Eternal Sunshine Of A Spotless Mind

 Παρελθoντικοί χρόνοι. Όλοι τους ξέρουμε. Είναι αυτοί που όταν μας βάζουν όλους τους χρόνους σε μια γραμμή στέκουν πίσω. Είναι αυτοί που σχηματίζονται πάντα δύσκολα και είναι αυτοί που κουβαλούν όλες τις "ανωμαλίες" των γλωσσών, λες και πρέπει να δυσκολευτείς για να μιλήσεις ή να γράψεις για κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Λες και δεν είναι ήδη δύσκολο που το θυμάσαι ή που βρήκες το θάρρος να το πεις, έρχονται και αυτοί να το κάνουν δυσκολότερο. Μα που τελειώνουν πάνω στη γραμμή; Στο χθες; Μα το χθες δεν είναι δίπλα στο σήμερα; Και το σήμερα δεν είναι στο τώρα; Άρα όσο περπατάω πάνω στη γραμμή το παρελθόν έρχεται ακριβώς ένα βήμα πίσω από το τώρα μου....σαν σκιά που ενώνεται με τα παπούτσια μου, το βλέπω και ξέρω ότι είμαι εγώ. Προσδιορίζομαι.
Αλλά ποιος ορίζει τι θυμάσαι και τι όχι; και ακόμα χειρότερα ποιος ορίζει σε ποιανού το παρελθόν χωράς και ποιον ακολουθείς σαν σκιά;και πότε σταματάς να κοιτάς αν η σκιά είναι πίσω σου; Έψαξα απαντήσεις μα δεν κατάλαβα τι βρήκα. Αόριστος.

Deliverance

Στη πρωτοχρονιάτικη μου λίστα με το τι θέλω να κάνω το 2015 ένα από όλα ήταν να ξαναρχίσω να διαβάζω βιβλία όπως παλιά. Πότε δεν ήμουν μια σοβαρή αναγνώστρια από αυτές που έχουν διαβάσει όλους τους κλασικούς,ξεκοκαλίζουν οτιδήποτε βρεθεί στο διάβα τους και μπορούν να σου μιλούν για λογοτεχνία ώρες ατέλειωτες. Περιττό να σας πω πως δεν ήμουν ούτε από κείνα τα παιδάκια που διάβαζαν παιδική λογοτεχνία και το καλοκαίρι κουβαλούσαν στη θάλασσα τις "Χαρούμενες Διακοπές", το μόνο που διάβαζα Αστερίξ και όταν ήμουν στη θάλασσα απλώς πλατσούριζα. Εγώ ήμουν απλώς τυχερή. Έτυχε το πρώτο βιβλίο που έπιασα να διαβάσω γύρω στα 15 να είναι ωραίο και από τότε συνέχισα να διαβάζω σε λογικά πλαίσια για μένα που αυτό σήμαινε κατά μέσο όρο 5,3 βιβλία το χρόνο. (σίγουρα έχεις αφήσει και εσύ βιβλίο που δε κατάφερες να φτάσεις ούτε στη μέση). Κάπως όμως ξεχάστηκα και σταμάτησα και πριν περίπου ένα χρόνο άρχισα να νιώθω άσχημα. Έτσι είπα ότι το 2015 θα είναι μια εποικοδομητική χρονιά τουλάχιστον όσο αφορά τα βιβλία. Ευτυχώς ξανά ήμουν τυχερή.

 Ξεκίνησα λοιπόν με το "Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων" του Jean-Michel Guenassia. Μαγεύτηκα. Αυτό το βιβλίο είχε λίγο από όλα αυτά που μ'αρέσουν: το Παρίσι, ροκ εν ρολ, έρωτες, κινηματογράφο, ιστορικά στοιχεία που δεν ήξερα, ιστορικά κουτσομπολιά που πάντα θέλω να μαθαίνω, ξεπεσμένους μπολσεβίκους μέχρι και τον Σαρτρ και τον Νουρέγιεφ. Τι άλλο να ζητήσει κανείς? Είναι τόσο γεμάτο βιβλίο που νομίζω μπορεί να το χαρεί ο οποιοσδήποτε αναγνώστης και να αγαπήσει κάτι διαφορετικό. Πάντως εγώ δεν ήθελα να τελειώσει.

Αυτό το τέλειο βιβλίο με έκανε να θέλω να έρθει η άνοιξη ακόμα πιο γρήγορα. Και ναι!Ήρθε η άνοιξη! και επίσημα αφού μας το είπε η Google. Την εγκαινίασα εχθές το βράδυ αποφασίζοντας να φορέσω floral πουκάμισο και καμπαρντίνα ενώ η θερμοκρασία έδειχνα 3 βαθμούς Κελσίου. Bad timing θα πεις και δίκιο θα έχεις αλλά την είχα ανάγκη αυτή την ανανέωση.

Και μιας που ο ήλιος ξεπρόβαλε, φορά γυαλιά, άκου Belle and Sebastian (δεν υπάρχει πιο ανοιξιάτικος ήχος) και ξεκίνα τις βόλτες γιατί όλα είναι πιο όμορφα την άνοιξη...νομίζω και πιο ροζ!

The Wheels On The Bus Go Round And Round

Αν είσαι ορκισμένη οδηγός όπως εγώ και αρνήσε να ξεμυτίσεις βράδυ χωρίς αμάξι, το να πηγαίνεις στα 27α γενέθλια σου με τον ΟΑΣΘ είναι λάθος. Η πλάκα όμως είναι ότι εγώ αγνοούσα τι μπαινοβγαίνει στα λεωφορεία στην prime time Παρασκευής και αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος. Για να το πιάσω από την αρχή μόλις μπαίνω στο λεωφορείο και κάθομαι, κοιτάω γύρω μου και βλέπω ότι είμαστε τουλάχιστον 8 γκόμενες με το ίδιο σκούρο κραγιόν σαν τα βαμπίρια που πηγαίνουμε στο γάμο του Edward και της Bella ή στη καλύτερη σε gothic πάρτι. Οι περισσότερες είχαν και μακρύ μαλλί μαύρο που ανέβαζε το spookiness σε υψηλότερο επίπεδο, είναι  και αυτά τα άσπρα φώτα στα λεωφορεία....on the highway to hell! Μετά ήταν οι γούνες. Ότι γούνα θες, κοντή, μακριά, καφέ , μαύρη, αμάνικη  με καλύτερη από όλες μια κοπελιά που φορούσε ένα παλτό μέχρι τον αστράγαλο που είχε γούνα μόνο στα μανίκια και στο τελείωμα. Wow!Πόσο πίσω με πήγε! Ένα τέτοιο ήθελα το 2000 κάτι, είχα δει τότε το almost famous και φορούσε ένα τέτοιο η Kate Hudson και το ζήλευα, αλλά εκείνη ήταν groupie στα 70s όχι μαθήτρια λυκείου και πάνω από όλα όχι στο 2014! Άμα σύμφωνα με τα παραπάνω θα έπρεπε να ονομάσω κάπως το στυλ της μέσης θεσσαλονικιάς θα το έλεγα gothic Astrapogiannos,γιατί η Σαλονικιά μπορεί όλα να τα κάνει πετσί της! Αρκεί να νιώθει ότι είναι μέσα στη μόδα και να μοιάζει με άλλες εκατό στο δρόμο.Τα δε παλικάρια στην αντίστοιχη ηλικία, νορμάλ. Τι πάνε για καφέ, τι στα μπουζούκια ένα και το αυτό. Ξέχασα να αναφέρω ο μέσο όρο ηλικίας μέσα στο λεωφορείο είναι τα 25 έτη , τον οποίο ανέβαζε ο οδηγός, 2 κυρίες στα πρώτα καθίσματα και εγώ, αλλιώς θα ήταν βαριά 20.
Θα κλείσω με μια παρατήρηση στη κοινωνική συμπεριφορά των δύο φύλων. (τρέμουν τα κόκαλα του Κοντ) . Όσοι άντρες μπήκαν μέσα στο λεωφορείο είχαν διαφορετική συμπεριφορά από ότι οι γυναίκες. Αν ήταν μόνοι τους είτε κοιτούσαν έξω είτε άκουγαν μουσική έχοντας πάντα τη προσοχή τους στις κινήσεις των υπόλοιπων επιβατών, αν πάλι ήταν σε παρέες μιλούσαν μεταξύ τους σε όλοι τη διαδρομή μέχρι να κατέβουν. Οι γυναίκες από την άλλη ,άσχετα άμα ήταν μόνες ή όχι, ήταν χωμένες μέσα στις οθόνες των κινητών τους σηκώνοντας το βλέμμα τους μόνο για να κοιτάξουν αν πλησιάζουν στη στάση που θα κατέβουν και ανταλλάζοντας δυο τρεις κουβέντες μεταξύ  τους. Μάλλον θα υπάρχει κάποια αόρατη νεράιδα του ΟΑΣΘ που ακουμπάει με το ραβδί της όλες τις γυναίκες και τις καλύπτει με ένα έξτρα layer σνομπισμού το οποίο διαρκεί όσο και η διαδρομή.
Cheer up gothic  Αστραπόγιαννοι της πόλης είναι Χριστούγεννα!