A Book, A Message And A Song

Κάποια πράγματα μας βρίσκουν μόνα τους. Κάτι ή κάποιος μας τα εμφανίζει και εμείς τα κάνουμε δικά μας.

Μια Κυριακή πρωί αφου ήπιαμε καφέ στο Λουξ πήραμε τους δρόμους μέχρι που βρεθήκαμε μέσα στην Δεθ. Έκει είχε ένα μπαζάρ του μουσείου Συγχρονης τέχνης και σε αυτό υπήρχε ένας πάγκος με βιβλία που τον έιχαν οι πιο υπέροχες φιγούρες που έχω δει τελευταία. Ηταν τρεις υπέροχες κυρίες ετων περισσότερων απο εβδομήντα οι οποιές απο ότι μου είπε η μια, αγοράζουν μεταχειρισμενα βιβλία ή βιβλια παλίων βιβλιοπολείων και τα μεταπούλουν σε τέτοια μπαζάρ ώστε να ενισχύσουν το μουσείο. Με τη πρώτη ματιά έπεσα πάνω στη Γραμμή του Ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου.  Το πήρα στα χέρια και συνέχισα να ψάχνω μπας και βρώ ένα άλλο βιβλίο του (το μόνο που ήξερα) , τους Πτυχιούχους, που το έχω μήνες στη λίστα με τα βιβλία που θέλω να διαβάσω. Τελικά η έρευνα έληξε άδοξα, αγόρασα  το πρώτο για 2 ευρω και έφυγα. 

Το ξεκίνησα λίγες μέρες μετά, δεν είχα ξαναδιαβάσει Βακαλόπουλο, το λάτρεψα απο τις πρώτες κιόλας γραμμές. "Αυτή τη στιγμή λείπει, εαν θέλετε της αφήνετε μήνυμα. Τριανταδύο χρονών, ελαφρά ντυμένη, αλλάει κανάλια περιμένοντας τη Μίνα να περάσει με το αυτοκίνητο, να την κατεβάσει στον Πειραιά." Μέσα  από την ιστορία μιας γυναίκας ο Βακαλόπουλος καταφέρνει να μας δείξει ολόκληρη τη ζωή της γενιάς του, τις ανησυχείες, την απογοήτευση της. Με μια υπέροχη μελαγχολική γραφή και έναν ρυθμό που θα το ζήλευαν πολλοί σε γεμίζει εικόνες και συναισθήματα. Γίνεσαι η Ρέα, η Έρση, η Μίνα ακόμα και ο μπαρμαν που σερβίρει σφηνάκια με το όνομα Ντοστογιεφσκι. Το διάβασα και θέλω να πάω στη Πάτμο. Να γυρίζω μόνη μου το νησί και να σκέφτομαι όλα αυτά. Το διάβασα και την επόμενη φορά που θα βρεθώ στην Αθήνα, θα πάω στη Κυψέλη και θα ψάξω να βρω που θα μπορούσε να βρίσκεται το Κυψελάκι. Οι πιο γεμάτες 150 σελίδες που έχω διαβάσει. Και γιατί κανείς δεν το ξέρει? γιατί ο Βακαλόπουλος δεν έχει μια θέση στους σημαντικόυς νεότερους λογοτέχνες και στις λίστες με τα αξιοδιάβαστα βιβλία? Γιατι να αποθεώνεται ο Ξένος του Καμί και όχι αυτο το βιβλίο?

Το τελείωσα δυο μέρες μετά, μια Κυριακή πρωι στο Λουξ όσο έπινα καφέ μόνη μου. Ευτυχία.

"Της είπε οτι είναι ερωτευμένος μαζί της, δεν του απάντησε, είναι κάπως αργά για να είναι κάποιος ερωτευμένος μαζί της, είναι κάπως αργά για τέτοιες πολυτέλειες, αυτά συνέβαιναν παλιά, πριν από είκοσι χρόνια συνέβαιναν αυτά τα πράγματα κι ύστερα όλοι αποφάσισαν οτι αυτά συμβαίνουν μόνο στα βιβλία, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, τα παραχώρησαν στους σεναριογράφους του ξανθού κόσμου κι ετσι όλα αυτά σταμάτησαν να συμβαίνουν, πριν από είκοσι χρόνια ακριβώς σταμάτησε να συμβαίνει οτιδήποτε και κανείς δεν κατάλαβε πως έγινε αυτό, όλοι συμπεριφέρονται σαν να συνεχίζουν να συμβαίνουν όλα αυτά, όλοι έχουν την κρυφή ελπίδα οτι θα ξανασυμβούν όλα αυτά, κάτι θα γίνει και θα ξανασυμβούν όλα αυτά, κάτι ξαφνικό πρόκειται να γίνει και θα σβήσουν απο την μνήμη τα τελευταία είκοσι χρόνια."

Σε άλλα νέα, στον περιφερειακό, επάνω σε μια γέφυρα κάποιος έχει γράψει "ΣΑΓΑΠΑΩ ΜΗΝΕΣ ΜΩΡΟ ΜΟΥ". Στο μυαλό μου είναι το πιο αμφιλεγόμενο μήνυμα που έχω δει γραμμένο στο δρόμο. Κάθε μέρα που το βλέπω με κάνει να αναρωτηθώ ποιος και πως μπορεί και κατάφερε να γράψει κάτι σε εκείνο το σημείο και μετά να αναρωτηθώ γιατί πάντα όταν βλέπω τέτοια μηνύματα λατρείας πιστεύω ότι τα έχει γράψει άντρας? Δεν μπορεί να υπάρχει μια σούπερ ερωτευμένη τύπισσα εκεί έξω, η οποία να ξέρει παρκουρ και να σκαρφαλώνει σαν τον σπάιντερ μαν σε γέφυρες για να δηλώνει με σπρέι την αγάπη της? Μπορεί και να υπάρχει!

Το θέμα μου όμως είναι άλλο. Μ'αρέσει που το μήνυμα δεν έχει ταυτότητα, δεν γράφει "ΣΑΓΑΠΑΩ ΜΗΝΕΣ ΜΩΡΟ ΜΟΥ, Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΟΥ" ούτε γράφει "ΣΑΓΑΠΑΩ ΜΗΝΕΣ ΜΑΡΙΑ", δεν το έγραψε κάποιος και δεν γράφτηκε για κάποιον. Είναι γραμμένο εκεί πάνω και ο καθένας το κάνει δικό του. Μετά σκέφτομαι ότι όποιος το έγραψε εξακολουθεί να μην έχει πει σε αυτόν που θέλει ότι τον αγαπά. Σκαρφάλωσε, έγραψε και πάλι σε αυτόν που ανήκει αυτό το σ'αγαπω δεν έφτασε.

Οσο γράφω αυτά εδω εχω βάλει στο repeat το summertime in prague να παίζει γιατί μου έλειψε. Νομίζω είναι από τα λίγα τραγούδια που τα πεθυμώ! Παλιότερα κοιμόμουν με αυτό το τραγούδι.  Το έβαζα να παίζει στο σιντι πλέιερ(!!!), φορούσα τα ακουστικά και το άκουγα μέχρι να με παρει ο υπνος. Μαρεσει η προφορα τη Πασπαλα που μόνο τελεια δεν είναι, που την ακους και κάνεις εικόνα τους στίχους. Αργότερα έμαθα πως ο Ρένος Χαραλαμπίδης το καλοκαίρι πρίν να γυρίσει τα Φτηνα Τσιγαρα, τον είχε πιάσει μια μανία και έκανε τζοκινγκ στους δρόμους της Αθήνας και όσο έτρεχε άκουγε Πασπαλά, έτσι η μουσική της ταινιας του είχε Πασπαλά! 

Και αυτο το σφύριγμα, ποσο μαγικο αυτο το σφυριγμα!

The Chronicle Of A Carrot Soup

   Μόλις τέλειωσα τη δουλεία και αφού ήπια και ένα γρήγορο καφέ, πήγα σούπερ μάρκετ μπας και μαγειρέψω τίποτα γιατί τόσο βοσκί ούτε οι αγελάδες δεν κάνουν. Το βασικό μου πρόβλημα με το σούπερ μάρκετ είναι πως αν πάω χωρίς λίστα το πιο πιθανό είναι να φύγω με το ένα δέκατο των πραγμάτων που χρειάζομαι, πόσο ακόμα αν πάω χωρίς λίστα και χωρίς να ξέρω τι θέλω να μαγειρέψω. Με αυτό ως γνώμονα και με mood συνταξιούχας αργόσχολης γριάς που πηγαίνει στον Σκλαβενίτη ως χόμπι, άρχισα να περιφέρομαι στους διαδρόμους χωρίς σκοπό. Μέχρι που βρέθηκα μπροστά σε μια συσκευασία σχοινόπρασο και μπαμ ουρανοκατέβατη μου ήρθε ιδέα να κάνω μια καροτόσουπα μιας που κρύωσε και ο καιρός και του ταιριάζει γάντι. Άρχισα να ψωνίζω ένα ένα τα υλικά, ψώνισα και τα συνοδεύτηκα, πήρα και δυο τρεις σοκολατίτσες γιατί "τι νόημα έχουν οι σακούλες του σούπερ μάρκετ αν δεν κρύβουν μέσα τους ένα derby?". Όλα κυλούσαν υπέροχα μέχρι που μπήκα σπίτι και άρχισα να βγάζω τα πράγματα από τις σακούλες. Εκεί λοιπόν, στο τραπέζι της κουζίνας, ανάμεσα στα derby και τα καρότα έλειπε το σχοινόπρασο!!!! Ποιο? το σχοινόπρασο. Αυτό που υπήρξε η πηγή έμπνευσης μου και ο λόγος για τρεις σακούλες πράγματα και 27 ευρώ λογαριασμό!!! Λέω δεν μπορεί κάπου θα αλλού θα το έβαλα αλλά τζίφος. Απλά κατάφερα να αποδείξω για άλλη μια φορά πως τζάμπα κουβαλάω μυαλό.
  Οκτώβρη πιάσαμε και εγώ ακόμα μυαλό στο καλοκαίρι έχω. Μάλλον θα το άφησα στον Αύγουστο. Δεν πειράζει, τουλάχιστον προσπαθώ να βιώσω φθινόπωρο στο πετσί μου όσο μπορώ. Ξεκίνησα να φοράω λίγο πιο χειμωνιάτικα ρούχα και το πιο υπέροχο είναι ότι ξεκίνησα να βολτάρω ανελέητα. Αφού πήγα σε ότι flea market, beer festival και street food festival έγινε στη πόλη είπα να αφιερωθώ στη τέχνη (κλαίνε και τα σπουργίτια από το γέλιο). Μιας και ξεκίνησε η Biennale στη πόλη είπα να το προσπαθήσω. Μεταξύ πολλών αν κάτι αξίζει να δεις από αυτή, είναι η έκθεση φωτογραφίας "Κοινοί Ιεροί Τόποι"στο μουσείο φωτογραφίας (άντε κλίκαρε,τι περιμένεις?) , η οποία εντάσσεται στο παράλληλο πρόγραμμά της και αυτό είναι ένα από τα τρία της μέρη. Υπέροχη, πρωτότυπη και για μένα άκρως συγκινητική. Αν πας να ξέρεις ότι η πιο όμορφη φωτογραφία είναι αυτή με τις σκιές των πουλιών του Αλέξανδρου Αβραμίδη και η πιο όμορφη ιστορία που έχουν φτιάξει ποτέ οι άνθρωποι είναι αυτή  του Μαγικού Βουνού. Κατά τα άλλα πήγα και στο Γεντί Κουλέ και ανέβηκα ψηλά μέχρι τις πολεμίστρες και πέρασα ένα υπέροχο απόγευμα στο Ζέιτενλικ, το οποίο είναι δυστυχώς το πιο αδικημένο"μνημείο" της πόλης.
   Δεν έχω καλωσορίσει τελειωτικά αυτή την εποχή ακόμα αφού δεν πήγα ένα ωραίο χειμωνιάτικο σινεμά (όσο και να παρακάλεσα δεν με πήγανε στον Nolan), δεν έκανα καινούρια playlist για το αμάξι, δεν πήρα ένα καθώς πρέπει σπίτι για το ψάρι μου (ακόμα στο comteiner το έχω) και δεν έφαγα πορτοκαλόπιτα από τη Δορκάδα αλλά θα γίνουν και αυτά με τη σειρά τους.Αυτά για την ώρα, ξέρω ήταν αδιάφορα αλλά ήθελα να ξαραχνιάσω το blog με κάποιον τρόπο.

See ya νταρλινγκς!

The Film

Είναι καλοκαίρι και αν θυμάμαι καλά του 2002. Εδώ θέλω να διευκρινίσω ότι τα καλοκαίρια εκείνης της εποχής δεν είχαν facebook, είχαν περιορισμένο internet, τα κινητά μας είχαν κάρτες και χρέωναν 30 λεπτά το sms και άμα ήσουν 15 και όλοι σου οι φίλοι λείπανε από τη πόλη δεν είχες να κάνεις απολύτως τίποτα. Έτσι εκείνο το καλοκαίρι είχα βάλει σκοπό της ζωής μου να δω όσες περισσότερες ταινίες μπορώ για την ακρίβεια νομίζω πως δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο από το να βλέπω ταινίες. Ήμουν εγγεγραμμένη σε τρία video club στη γειτονιά για να έχω πρόσβαση σε όσες περισσότερες επιλογές μπορούσα. Το αγαπημένο μου όμως ήταν αυτό που ήταν πιο μακρυά από το σπίτι μου, μάλλον επειδή ήταν το πιο καινούριο και επειδή συμπαθούσα την κοπέλα που δούλευε εκεί. Νομίζω την λέγανε Ντίνα, κάπνιζε camel,ζωγράφιζε το πακέτο ενώ μιλούσε και  πάντα μου κράταγε τις αφίσες που ήθελα. Εκείνο λοιπόν το καλοκαίρι, από εκείνο το video club, νοίκιασα και είδα για πρώτη φορά την αγαπημένη μου ταινία.
 
 Αυτή η ταινία είναι ο λόγος που:

• λατρεύω τις άδειες πόλεις τα καλοκαίρια
• είχα κολλημένο στο τοίχο για πολλά χρόνια ένα post it που έγραφε "ο κόσμος βασίζεται στο χάος και εγώ θα το διασχίσω χωρίς να ψάχνω για λογική σειρά"
• κοιμήθηκα πολλά βράδια με τα ακουστικά στα αυτιά ακούγοντας το Summertime in Prague
• έμαθα ότι τα χρυσόψαρα έχουν μνήμη μολις 3 δευτερόλεπτα
• θέλω ένα χρυσόψαρο
• θέλω ένα σπίτι σε ένα παλιό κτήριο με βιομηχανικά παράθυρα
• μ'αρέσει να ακούω τις ιστορίες από τα δίπλα τραπέζια όταν πίνω καφέ
• ψάχνω πάντα να ακούσω την απάντηση "Για σένα και για απόψε Μέγας Ανατολίκος" όταν ρωτάω κάποιον το όνομά του
• θέλω να ξαναβάλουν τηλεφωνικούς θαλάμους στους δρόμους
• όταν ξημερώνει και κοιτάω την πόλη από ψηλά νομίζω ότι βρίσκομαι σε μια καντίνα στο Λυκαβηττό 

Σήμερα έβαλα να την ξαναδώ είναι κάτι σαν καλοκαιρινή ιεροτελεστία...Καλό μήνα....

Peppering The Pill

    Εκεί που έχω πειστεί ότι κάνω την πιο lame αναζήτηση στο google μου βγάζει στα trends "cool name for pirates"!!! Πάντα υπάρχουν χειρότεροι από μένα!Ούτε καν ακούμπησα το L από το lameness (αν υπάρχει αυτό το ουσιαστικό).Σε ευχαριστώ google που με κάνεις να νιώθω καλύτερη. Κατάφερα να είμαι εκτός θέματος από την πρώτη πρόταση, ο φιλόλογος μου στη γ λυκείου πολύ θα χαιρόταν αν το διάβαζε. Λοιπόοοοον....

    Κάπου μεταξύ φεστιβάλ, προετοιμασίας για blogovision και ενός Νοέμβρη που μόνο Νοέμβρης δεν είναι, εγώ κλάταρα. Δεν ξέρω γιατί αλλά κλάταρα. Έγκωσα βρε αδερφέ πώς το λένε.., Κάθομαι και σκέφτομαι πως από Αύγουστος ήρθε Νοέμβρης και εγώ το κατάλαβα τώρα, πως κάνω πράγματα που δεν μου αρέσουν, πως όταν κάνω πράγματα που μ'αρέσουν πάλι δεν μ'αρέσουν, πως έχουμε ακόμα κουνούπια και τρελαίνομαι, πως ακόμα και τώρα τα Χριστούγεννα αργούν, πως γίνεται τόσος κόσμος εκεί έξω να κάνει τόσες λάθος επιλογές, πως θέλω επιτέλους να διαβάσω Μπόρχες, πως γίνεται να αγνοείς πράγματα που μέχρι εχθές τα είχες ως καθημερινότητα και πότε ένας άνθρωπος σταματάει να σκέφτεται τόσα άσχετα μεταξύ τους πράγματα?

    Το υπέροχο είναι ότι σήμερα βρήκα κατά λάθος και  διάβασα σε ένα blog κάποιον που έγραφε κάτι σχετικό και ξαφνικά σταμάτησα να νιώθω προδομένη από την ανθρωπότητα. (διπλή χαρά από τη google). Κάπου εδώ αποχωρώ γιατί στην τηλεόραση έχει το Only You και το αγαπώ και ας είναι ταινία του '94. Αγαπώ και τον Robert Downey Jr και ένα άσπρο πουκάμισο που φοράει η πρωταγωνίστρια όταν πρωτοφτάνει στη Φλωρεντία. Θα κλείσω με quote γιατί αρέστηκα πολύ όταν το διάβασα και είναι και ωραίο για κλείσιμο

“I

think that the

world should be full of cats and full of rain, that's all, just

cats and

rain, rain and cats, very nice, good

night.” 

― Charles Bukowski

The Bitch Is Back

photo by Ioanna Skodra

   Ω ναι! I'm back! και μάλιστα θριαμβευτικά αφού στο μυαλό μου παίζει το αντίστοιχο κομμάτι του Elton John. Τι μπορεί να έγινε σε δυο μήνες? πολλά θα πεις και δίκιο θα έχεις, πόσο ακόμα περισσότερο αν αυτοί οι μήνες είναι καλοκαιριού και οι μέρες είναι μεγαλύτερες. Με τα πολλά με τα λίγα αυτοί οι δύο μήνες είχαν ζέστη, ήλιο, βόλτες, θάλασσα, μουσικές, θερινά σινεμά, μπαλκόνια, συζητήσεις, γέλια και ένα σορό ευτράπελα από αυτά που αγαπάς να θυμάσαι με κάθε αφορμή.
   Πάντως για να ξέρεις ότι η βλάβη στο μυαλό μου καλά κρατεί θα σου πω ότι μάζεψα τα χειμωνιάτικα στα μέσα του Ιούλη, στις εκπτώσεις αγόρασα μόνο χειμερινά ρούχα, ακούω εδώ και τρεις μήνες τον ίδιο σταθμό στο ραδιόφωνο που στην αρχή νόμιζα ότι οι παραγωγοί έλειπαν για καλοκαίρι για αυτό είχε μόνο playlists... ΟΧΙ όμως....δεν υπάρχουν παραγωγοί και οι playlists παραμένουν οι ίδιες και εγώ εκτός από τα τραγούδια έχω μάθει και τη σειρά με την οποία παίζουν και για το τέλος θα σου πω ότι δε μπορώ να σταματήσω να παίζω 2048 αλλά με τις φάτσες έντεχνων τραγουδιστών. (που θα πάει κάποια στιγμή θα ενώσω το Θάνο Μικρούτσικο με το Θάνο Μικρούτσικο, Θάνο you are my Everest!).

   Ααααα και από Δευτέρα θα έχουμε φθινόπωρο...

Θα θυμίζουν πάντα καλοκαίρι 2015:

• O Τρυποκάρυδος του Τομ Ρόμπινς
• To Tell Me Now So I Know από The Kinks αλλά και από Holly Golightly λίγο παραπάνω
• H σειρά Transparent
• Εκείνο το βράδυ που μόλις είχα ανάψει alarm να παρκάρω ξεκίνησε εκείνο το τραγούδι που έπρεπε να ακούσω και ξεκίνησα να κάνω κύκλους μέχρι να τελειώσει
• Η νύχτα που κάναμε σκόνη τον James Bond
• Εγώ με πλαστικές σαγιονάρες (από το Madame Figaro) στην Αίγλη
• Η μέρα που τραβήχτηκε η παραπάνω φωτογραφία
• Η λεμονάδα του Urban
• Το κομμένο χερούλι από τη ψάθινη τσάντα μου
• Τα λιλά νύχια
• Οι βρωμούσες

ΥΓ διανύω την εποχή των μουσώνων μου οπότε be aware of me out there

A Frog's Drama (or Trust Issues)

   Λένε πως αν θες να μαγειρέψεις έναν βάτραχο και τον ρίξεις μέσα σε καυτό νερό, αυτός αμέσως θα πηδήξει έξω αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο. Αν πάλι τον βάλεις στη κατσαρόλα με νερό και μετά ανάψεις το μάτι, αυτός θα μείνει μέσα και όσο ζεσταίνεται το νερό αυτός θα προσαρμόζεται, μέχρι που αυτό θα βράσει, μαζί του και αυτός χωρίς πότε να καταλάβει τι έγινε. Δεν το αναφέρω όλο αυτό γιατί θέλω να μαγειρέψω κανένα βάτραχο αλλά γιατί καταλαβαίνω τον βάτραχο. Εκεί που όλα είναι φυσιολογικά που να σκεφτείς πως ο άλλος έχει σκοπό να σε μαγειρέψει;
   ΑΛΛΆ. Μήπως τελικά ο πρώτος βάτραχος (αυτός που πήδηξε) είναι ο χαμένος; Γιατί δεν είναι λίγο να κυκλοφορείς με καμμένα πόδια και σε κάθε βήμα να θυμάσαι το κακό αλλά ούτε εύκολο να μπεις σε νερό αφού πρώτα έχεις μπεις μέσα στο βραστό. Και από την άλλη, ποιος έχει μεγαλύτερο πρόβλημα εμπιστοσύνης; Αυτός που πήδηξε έξω και τώρα αναρωτιέται μέχρι και για μια λακκούβα ή ο άλλος που απλά αφέθηκε σε κάτι γνώριμο... γιατί μεταξύ μας τώρα, και τη θερμοκρασία να μην καταλαβαίνεις τουλάχιστον βλέπεις τις μπουρμπουλήθρες!
  Άμα κάτσεις να σκεφτείς κάποια στιγμή και εσύ στη θέση του βρέθηκες. Καμένος ή βρασμένος δεν το ξέρω αλλά σίγουρα βάτραχος!



ΥΓ για το παραπάνω κείμενο δεν κακοποιήθηκε κανένας βάτραχος...

gallic shrug playlist #15: Thirsty Evenings

Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που τα απογεύματα είναι πιο απολαυστικά. Τα σούρουπα είναι πιο ροζ, οι δρόμοι μυρίζουν από τις νεραντζιές ο κόσμος έχει ξεχύθηκε στη πόλη και περπατάει σαν να μη ξέρει που θέλει να φτάσει. Για αυτό λοιπόν και συ, βγες έξω, πάρε παρέα... ή έναν σκύλο... ή έστω ένα βιβλίο, κάτσε στο πρώτο τετραγωνικό γρασιδιού που θα βρεις και απόλαυσε ένα καφέ ή μια μπύρα ή έστω ένα κοκτέιλ.....Aααααααα!!!μην ξεχάσεις να πατήσεις το play!

           Cheers! 

   
                                          

1. We The Wild - Body Electric

2. Jamie Xx - Loud Places (ft. Romy)

3. Oscar - Caramel Brown

4. Woolbear - Radio Silence

5. Verite - Colors

6. Σtella - Made To Attack

7. Chromatics - In Films

8. Tuxedo - R U Ready

9. Teleman - Strange Combinations

10. Aloe Blacc ft. Pharrell Williams - Love Is The Answer

11. BB&Blake - Good Or Bad (Satin Jackets Remix)

12. Kevin Cohen - Just The Two Of Us (Doumea Remix)

13. Rationale - Fast Lane

14. Hot Chip - Huarache Lights

15. Black Body - The Ride

16. Tame Impala - Let It Happen

17. Mini Mansions - Vertigo  (ft. Alex Turner)

18. Unknown Mortal Orchestra - Can't Keep Checking My Phone

19. Mister T - Mo Style

20. Alabama Shakes - Don't Wanna Fight

21. Asaf Avidan - Over My Head

22. Tennis - Mean Streets

23. Brandon Flowers - Lonely Town

24. Broken Back - Halcyon Birds 

25. Poldoore - Unconditional

26. Frenic - Before You Leave

Forget me not

from The Eternal Sunshine Of A Spotless Mind

 Παρελθoντικοί χρόνοι. Όλοι τους ξέρουμε. Είναι αυτοί που όταν μας βάζουν όλους τους χρόνους σε μια γραμμή στέκουν πίσω. Είναι αυτοί που σχηματίζονται πάντα δύσκολα και είναι αυτοί που κουβαλούν όλες τις "ανωμαλίες" των γλωσσών, λες και πρέπει να δυσκολευτείς για να μιλήσεις ή να γράψεις για κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Λες και δεν είναι ήδη δύσκολο που το θυμάσαι ή που βρήκες το θάρρος να το πεις, έρχονται και αυτοί να το κάνουν δυσκολότερο. Μα που τελειώνουν πάνω στη γραμμή; Στο χθες; Μα το χθες δεν είναι δίπλα στο σήμερα; Και το σήμερα δεν είναι στο τώρα; Άρα όσο περπατάω πάνω στη γραμμή το παρελθόν έρχεται ακριβώς ένα βήμα πίσω από το τώρα μου....σαν σκιά που ενώνεται με τα παπούτσια μου, το βλέπω και ξέρω ότι είμαι εγώ. Προσδιορίζομαι.
Αλλά ποιος ορίζει τι θυμάσαι και τι όχι; και ακόμα χειρότερα ποιος ορίζει σε ποιανού το παρελθόν χωράς και ποιον ακολουθείς σαν σκιά;και πότε σταματάς να κοιτάς αν η σκιά είναι πίσω σου; Έψαξα απαντήσεις μα δεν κατάλαβα τι βρήκα. Αόριστος.

Deliverance

Στη πρωτοχρονιάτικη μου λίστα με το τι θέλω να κάνω το 2015 ένα από όλα ήταν να ξαναρχίσω να διαβάζω βιβλία όπως παλιά. Πότε δεν ήμουν μια σοβαρή αναγνώστρια από αυτές που έχουν διαβάσει όλους τους κλασικούς,ξεκοκαλίζουν οτιδήποτε βρεθεί στο διάβα τους και μπορούν να σου μιλούν για λογοτεχνία ώρες ατέλειωτες. Περιττό να σας πω πως δεν ήμουν ούτε από κείνα τα παιδάκια που διάβαζαν παιδική λογοτεχνία και το καλοκαίρι κουβαλούσαν στη θάλασσα τις "Χαρούμενες Διακοπές", το μόνο που διάβαζα Αστερίξ και όταν ήμουν στη θάλασσα απλώς πλατσούριζα. Εγώ ήμουν απλώς τυχερή. Έτυχε το πρώτο βιβλίο που έπιασα να διαβάσω γύρω στα 15 να είναι ωραίο και από τότε συνέχισα να διαβάζω σε λογικά πλαίσια για μένα που αυτό σήμαινε κατά μέσο όρο 5,3 βιβλία το χρόνο. (σίγουρα έχεις αφήσει και εσύ βιβλίο που δε κατάφερες να φτάσεις ούτε στη μέση). Κάπως όμως ξεχάστηκα και σταμάτησα και πριν περίπου ένα χρόνο άρχισα να νιώθω άσχημα. Έτσι είπα ότι το 2015 θα είναι μια εποικοδομητική χρονιά τουλάχιστον όσο αφορά τα βιβλία. Ευτυχώς ξανά ήμουν τυχερή.

 Ξεκίνησα λοιπόν με το "Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων" του Jean-Michel Guenassia. Μαγεύτηκα. Αυτό το βιβλίο είχε λίγο από όλα αυτά που μ'αρέσουν: το Παρίσι, ροκ εν ρολ, έρωτες, κινηματογράφο, ιστορικά στοιχεία που δεν ήξερα, ιστορικά κουτσομπολιά που πάντα θέλω να μαθαίνω, ξεπεσμένους μπολσεβίκους μέχρι και τον Σαρτρ και τον Νουρέγιεφ. Τι άλλο να ζητήσει κανείς? Είναι τόσο γεμάτο βιβλίο που νομίζω μπορεί να το χαρεί ο οποιοσδήποτε αναγνώστης και να αγαπήσει κάτι διαφορετικό. Πάντως εγώ δεν ήθελα να τελειώσει.

Αυτό το τέλειο βιβλίο με έκανε να θέλω να έρθει η άνοιξη ακόμα πιο γρήγορα. Και ναι!Ήρθε η άνοιξη! και επίσημα αφού μας το είπε η Google. Την εγκαινίασα εχθές το βράδυ αποφασίζοντας να φορέσω floral πουκάμισο και καμπαρντίνα ενώ η θερμοκρασία έδειχνα 3 βαθμούς Κελσίου. Bad timing θα πεις και δίκιο θα έχεις αλλά την είχα ανάγκη αυτή την ανανέωση.

Και μιας που ο ήλιος ξεπρόβαλε, φορά γυαλιά, άκου Belle and Sebastian (δεν υπάρχει πιο ανοιξιάτικος ήχος) και ξεκίνα τις βόλτες γιατί όλα είναι πιο όμορφα την άνοιξη...νομίζω και πιο ροζ!