A Book, A Message And A Song

Κάποια πράγματα μας βρίσκουν μόνα τους. Κάτι ή κάποιος μας τα εμφανίζει και εμείς τα κάνουμε δικά μας.

Μια Κυριακή πρωί αφου ήπιαμε καφέ στο Λουξ πήραμε τους δρόμους μέχρι που βρεθήκαμε μέσα στην Δεθ. Έκει είχε ένα μπαζάρ του μουσείου Συγχρονης τέχνης και σε αυτό υπήρχε ένας πάγκος με βιβλία που τον έιχαν οι πιο υπέροχες φιγούρες που έχω δει τελευταία. Ηταν τρεις υπέροχες κυρίες ετων περισσότερων απο εβδομήντα οι οποιές απο ότι μου είπε η μια, αγοράζουν μεταχειρισμενα βιβλία ή βιβλια παλίων βιβλιοπολείων και τα μεταπούλουν σε τέτοια μπαζάρ ώστε να ενισχύσουν το μουσείο. Με τη πρώτη ματιά έπεσα πάνω στη Γραμμή του Ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου.  Το πήρα στα χέρια και συνέχισα να ψάχνω μπας και βρώ ένα άλλο βιβλίο του (το μόνο που ήξερα) , τους Πτυχιούχους, που το έχω μήνες στη λίστα με τα βιβλία που θέλω να διαβάσω. Τελικά η έρευνα έληξε άδοξα, αγόρασα  το πρώτο για 2 ευρω και έφυγα. 

Το ξεκίνησα λίγες μέρες μετά, δεν είχα ξαναδιαβάσει Βακαλόπουλο, το λάτρεψα απο τις πρώτες κιόλας γραμμές. "Αυτή τη στιγμή λείπει, εαν θέλετε της αφήνετε μήνυμα. Τριανταδύο χρονών, ελαφρά ντυμένη, αλλάει κανάλια περιμένοντας τη Μίνα να περάσει με το αυτοκίνητο, να την κατεβάσει στον Πειραιά." Μέσα  από την ιστορία μιας γυναίκας ο Βακαλόπουλος καταφέρνει να μας δείξει ολόκληρη τη ζωή της γενιάς του, τις ανησυχείες, την απογοήτευση της. Με μια υπέροχη μελαγχολική γραφή και έναν ρυθμό που θα το ζήλευαν πολλοί σε γεμίζει εικόνες και συναισθήματα. Γίνεσαι η Ρέα, η Έρση, η Μίνα ακόμα και ο μπαρμαν που σερβίρει σφηνάκια με το όνομα Ντοστογιεφσκι. Το διάβασα και θέλω να πάω στη Πάτμο. Να γυρίζω μόνη μου το νησί και να σκέφτομαι όλα αυτά. Το διάβασα και την επόμενη φορά που θα βρεθώ στην Αθήνα, θα πάω στη Κυψέλη και θα ψάξω να βρω που θα μπορούσε να βρίσκεται το Κυψελάκι. Οι πιο γεμάτες 150 σελίδες που έχω διαβάσει. Και γιατί κανείς δεν το ξέρει? γιατί ο Βακαλόπουλος δεν έχει μια θέση στους σημαντικόυς νεότερους λογοτέχνες και στις λίστες με τα αξιοδιάβαστα βιβλία? Γιατι να αποθεώνεται ο Ξένος του Καμί και όχι αυτο το βιβλίο?

Το τελείωσα δυο μέρες μετά, μια Κυριακή πρωι στο Λουξ όσο έπινα καφέ μόνη μου. Ευτυχία.

"Της είπε οτι είναι ερωτευμένος μαζί της, δεν του απάντησε, είναι κάπως αργά για να είναι κάποιος ερωτευμένος μαζί της, είναι κάπως αργά για τέτοιες πολυτέλειες, αυτά συνέβαιναν παλιά, πριν από είκοσι χρόνια συνέβαιναν αυτά τα πράγματα κι ύστερα όλοι αποφάσισαν οτι αυτά συμβαίνουν μόνο στα βιβλία, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, τα παραχώρησαν στους σεναριογράφους του ξανθού κόσμου κι ετσι όλα αυτά σταμάτησαν να συμβαίνουν, πριν από είκοσι χρόνια ακριβώς σταμάτησε να συμβαίνει οτιδήποτε και κανείς δεν κατάλαβε πως έγινε αυτό, όλοι συμπεριφέρονται σαν να συνεχίζουν να συμβαίνουν όλα αυτά, όλοι έχουν την κρυφή ελπίδα οτι θα ξανασυμβούν όλα αυτά, κάτι θα γίνει και θα ξανασυμβούν όλα αυτά, κάτι ξαφνικό πρόκειται να γίνει και θα σβήσουν απο την μνήμη τα τελευταία είκοσι χρόνια."

Σε άλλα νέα, στον περιφερειακό, επάνω σε μια γέφυρα κάποιος έχει γράψει "ΣΑΓΑΠΑΩ ΜΗΝΕΣ ΜΩΡΟ ΜΟΥ". Στο μυαλό μου είναι το πιο αμφιλεγόμενο μήνυμα που έχω δει γραμμένο στο δρόμο. Κάθε μέρα που το βλέπω με κάνει να αναρωτηθώ ποιος και πως μπορεί και κατάφερε να γράψει κάτι σε εκείνο το σημείο και μετά να αναρωτηθώ γιατί πάντα όταν βλέπω τέτοια μηνύματα λατρείας πιστεύω ότι τα έχει γράψει άντρας? Δεν μπορεί να υπάρχει μια σούπερ ερωτευμένη τύπισσα εκεί έξω, η οποία να ξέρει παρκουρ και να σκαρφαλώνει σαν τον σπάιντερ μαν σε γέφυρες για να δηλώνει με σπρέι την αγάπη της? Μπορεί και να υπάρχει!

Το θέμα μου όμως είναι άλλο. Μ'αρέσει που το μήνυμα δεν έχει ταυτότητα, δεν γράφει "ΣΑΓΑΠΑΩ ΜΗΝΕΣ ΜΩΡΟ ΜΟΥ, Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΟΥ" ούτε γράφει "ΣΑΓΑΠΑΩ ΜΗΝΕΣ ΜΑΡΙΑ", δεν το έγραψε κάποιος και δεν γράφτηκε για κάποιον. Είναι γραμμένο εκεί πάνω και ο καθένας το κάνει δικό του. Μετά σκέφτομαι ότι όποιος το έγραψε εξακολουθεί να μην έχει πει σε αυτόν που θέλει ότι τον αγαπά. Σκαρφάλωσε, έγραψε και πάλι σε αυτόν που ανήκει αυτό το σ'αγαπω δεν έφτασε.

Οσο γράφω αυτά εδω εχω βάλει στο repeat το summertime in prague να παίζει γιατί μου έλειψε. Νομίζω είναι από τα λίγα τραγούδια που τα πεθυμώ! Παλιότερα κοιμόμουν με αυτό το τραγούδι.  Το έβαζα να παίζει στο σιντι πλέιερ(!!!), φορούσα τα ακουστικά και το άκουγα μέχρι να με παρει ο υπνος. Μαρεσει η προφορα τη Πασπαλα που μόνο τελεια δεν είναι, που την ακους και κάνεις εικόνα τους στίχους. Αργότερα έμαθα πως ο Ρένος Χαραλαμπίδης το καλοκαίρι πρίν να γυρίσει τα Φτηνα Τσιγαρα, τον είχε πιάσει μια μανία και έκανε τζοκινγκ στους δρόμους της Αθήνας και όσο έτρεχε άκουγε Πασπαλά, έτσι η μουσική της ταινιας του είχε Πασπαλά! 

Και αυτο το σφύριγμα, ποσο μαγικο αυτο το σφυριγμα!

Deliverance

Στη πρωτοχρονιάτικη μου λίστα με το τι θέλω να κάνω το 2015 ένα από όλα ήταν να ξαναρχίσω να διαβάζω βιβλία όπως παλιά. Πότε δεν ήμουν μια σοβαρή αναγνώστρια από αυτές που έχουν διαβάσει όλους τους κλασικούς,ξεκοκαλίζουν οτιδήποτε βρεθεί στο διάβα τους και μπορούν να σου μιλούν για λογοτεχνία ώρες ατέλειωτες. Περιττό να σας πω πως δεν ήμουν ούτε από κείνα τα παιδάκια που διάβαζαν παιδική λογοτεχνία και το καλοκαίρι κουβαλούσαν στη θάλασσα τις "Χαρούμενες Διακοπές", το μόνο που διάβαζα Αστερίξ και όταν ήμουν στη θάλασσα απλώς πλατσούριζα. Εγώ ήμουν απλώς τυχερή. Έτυχε το πρώτο βιβλίο που έπιασα να διαβάσω γύρω στα 15 να είναι ωραίο και από τότε συνέχισα να διαβάζω σε λογικά πλαίσια για μένα που αυτό σήμαινε κατά μέσο όρο 5,3 βιβλία το χρόνο. (σίγουρα έχεις αφήσει και εσύ βιβλίο που δε κατάφερες να φτάσεις ούτε στη μέση). Κάπως όμως ξεχάστηκα και σταμάτησα και πριν περίπου ένα χρόνο άρχισα να νιώθω άσχημα. Έτσι είπα ότι το 2015 θα είναι μια εποικοδομητική χρονιά τουλάχιστον όσο αφορά τα βιβλία. Ευτυχώς ξανά ήμουν τυχερή.

 Ξεκίνησα λοιπόν με το "Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων" του Jean-Michel Guenassia. Μαγεύτηκα. Αυτό το βιβλίο είχε λίγο από όλα αυτά που μ'αρέσουν: το Παρίσι, ροκ εν ρολ, έρωτες, κινηματογράφο, ιστορικά στοιχεία που δεν ήξερα, ιστορικά κουτσομπολιά που πάντα θέλω να μαθαίνω, ξεπεσμένους μπολσεβίκους μέχρι και τον Σαρτρ και τον Νουρέγιεφ. Τι άλλο να ζητήσει κανείς? Είναι τόσο γεμάτο βιβλίο που νομίζω μπορεί να το χαρεί ο οποιοσδήποτε αναγνώστης και να αγαπήσει κάτι διαφορετικό. Πάντως εγώ δεν ήθελα να τελειώσει.

Αυτό το τέλειο βιβλίο με έκανε να θέλω να έρθει η άνοιξη ακόμα πιο γρήγορα. Και ναι!Ήρθε η άνοιξη! και επίσημα αφού μας το είπε η Google. Την εγκαινίασα εχθές το βράδυ αποφασίζοντας να φορέσω floral πουκάμισο και καμπαρντίνα ενώ η θερμοκρασία έδειχνα 3 βαθμούς Κελσίου. Bad timing θα πεις και δίκιο θα έχεις αλλά την είχα ανάγκη αυτή την ανανέωση.

Και μιας που ο ήλιος ξεπρόβαλε, φορά γυαλιά, άκου Belle and Sebastian (δεν υπάρχει πιο ανοιξιάτικος ήχος) και ξεκίνα τις βόλτες γιατί όλα είναι πιο όμορφα την άνοιξη...νομίζω και πιο ροζ!

My Drawing Number One

"Και ο μεγάλος έδειχνε πολύ ευχαριστημένος που είχε γνωρίσει ένα σαν κι αυτόν λογικό άνθρωπο."

Ο καιρός έφερε πίσω τα βιβλία και από εκεί που δε τα έδινα σημασία όλο και πιο κοντά τους πάω. Άλλα τα διαβάζω,άλλα προσπαθώ να τα αναλύσω και αλλά απλά τα ξεφυλλίζω να βρω κάτι μέσα τους από την εποχή που τα διάβαζα. Και αν βρήκα. Μια ανάμνηση, ένα εισιτήριο για σελιδοδείκτη,μια αφιέρωση. "Θα 'θελα να 'μαι η αφιέρωση της πρώτης σελίδας σε κάποιο βιβλίο" δε θυμάμαι ποιος το είχε πει και που το είχα ακούσει αλλά μου είχε αρέσει πάρα πολύ και καθόμουν και σκεφτόμουν πώς μπορεί να νιώθει κάποιος που βλέπει το όνομά του στο βιβλίο κάποιου? Μοναδικά θέλω να πιστεύω.
Η αλήθεια είναι ότι έχω μια μανία με τις αφιερώσεις στα βιβλία. Κάθε φορά που ξεκινάω ένα βιβλίο αναζητώ την αφιέρωση και διαβάζω την τελευταία πρόταση του βιβλίου, χωρίς φυσικά να καταλαβαίνω τίποτα αλλά δημιουργώ την πρώτη μου φανταστική εικόνα από το βιβλίο, σαν εκείνες τις άκυρες σκηνές που έχουν κάποιες ταινίες που όταν τις βλέπεις απορείς "τι είναι αυτό τώρα". Personal suspense!
Είναι και αυτά τα βιβλία που δεν έχουν αφιέρωση. Σκέτα και ξερά. Προλογίζονται χωρίς να ανήκουν σε κανέναν. Λες και αυτός που τα έχει γράψει ήταν ολομόναχος και δεν ήθελε να τα δώσει πουθενά. Μόνος και εγωιστής. Εγωιστής γιατί θα μπορούσε να τα αφιερώσει έστω σε κάτι άψυχο, στις πόλεις που του δώσανε ερεθίσματα, στο παγκάκι που έκατσε όταν του ήρθε η ιδέα, κάπου...
Άσχετα όμως με τις αφιερώσεις και τις τελευταίες προτάσεις αυτό που μου κάνει περισσότερο εντύπωση είναι τα πρώτα κεφάλαια. Θυμάμαι σχεδόν όλα, αν όχι όλα, τα πρώτα κεφάλαια από τα βιβλία που έχω διαβάσει. Το καθένα ξεχωριστά. Όλα κρύβουν μια δόση σοφίας μέσα τους και σε όλα βρίσκω ένα κομμάτι από μένα.Δεν θέλω να πιστέψω ότι είναι επιτηδευμένο, μου χαλάει τη μαγεία.
Και για όλα νομίζω φταίει ο Μικρός Πρίγκηπας. Σε αυτό το βιβλίο όλοι θυμούνται το κεφάλαιο με την αλεπού και εγώ θυμάμαι μόνο την εικόνα της. Μα θυμάμαι λέξη προς λέξη το πρώτο κεφάλαιο σαν να το διάβασα χθες και κάθε φορά που βλέπω έναν ελέφαντα μέσα σε ένα βόα εκεί που οι άλλοι βλέπουν ένα καπέλο με βρίσκω μέσα σε αυτό το κεφάλαιο.

ΥΓ αν ποτέ γράψω βιβλίο θα το αφιερώσω κάπου έτσι για να μην νομίζει κάποιος εκεί έξω ότι είμαι μόνη και εγωίστρια